1 เมษายน 2569 เลเล่ ที่รัก ในช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมา อากงกับอาม่าได้ไปลงเรียนคลาส AI ที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม เพราะอาม่าเชื่อว่า นี่ไม่ใช่แค่เทคโนโลยีธรรมดา แต่มันคือสิ่งที่จะเข้ามา “เปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ” ทั้งในวันนี้…และในอนาคตอย่างมหาศาล ในห้องเรียนนั้น อาม่าได้ลองใช้ AI หลายแบบ และได้เห็นตัวอย่างจริงว่า ผู้คนเอามันไปใช้ในธุรกิจ ทำงานร่วมกับมนุษย์ได้อย่างน่าทึ่งแค่ไหน จนทำให้อาม่ามั่นใจว่า วันหนึ่ง…ทุกคนบนโลก จะต้องใช้ AI ในชีวิตประจำวัน เหมือนที่เราใช้โทรศัพท์มือถือหรือ Google ในวันนี้ เลเล่รู้ไหม ในสมัยอาม่าเป็นนักเรียน อาม่าต้องฝึกคัดลายมือให้สวย ตอนมัธยมปลายเรียนสายวิทย์ก็ต้องท่องจำตารางธาตุ ตอนเป็นเด็กอาเล่ากงก็สอนให้ดีดลูกคิด คำนวณเลขยากๆ เป็นชั่วโมง แต่ในยุคของหนู หลายอย่างเปลี่ยนไปแล้ว… เหมือนที่วันนี้ เรามีเครื่องคิดเลขและมี Google ที่หาคำตอบได้ในพริบตา และตอนนี้…เรามี AI ถ้าทุกอย่างหาคำตอบได้ง่ายขึ้น สิ่งหนึ่งจะยิ่งมีค่ามากขึ้น นั่นคือ “วิธีคิดของหนู” อาม่าขอสรุปบทเรียนที่อาม่าเรียนรู้มาที่สำคัญ 4 เรื่องให้เลเล่ ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในยุคของหนูเลยก็ได้ 1 อย่ากลัวหรือขี้เกียจที่จะใช้เครื่องมือใหม่ๆ เพราะในอนาคตจะมีAI ตัวใหม่ๆเกิดขึ้นมามากมาย เลเล่จะต้องเรียนรู้และปรับตัวให้ทัน และเลือกใช้AIที่ตรงกับความต้องการใช้งานของตัวหนูเอง ถ้าเปรียบให้เข้าใจง่ายๆ AIก็เหมือน “เครื่องคิดเลขของสมอง” มันช่วยให้เราทำเรื่องยาก ให้เร็วขึ้น ง่ายขึ้น และกว้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง การหาข้อมูล การเขียน หรือแม้แต่การเรียนรู้เรื่องใหม่ๆ เลเล่ควรหัดใช้มันให้เป็น แต่ต้องจำไว้ว่า เราใช้ AI เพื่อให้เรา “เก่งขึ้น” ไม่ใช่เพื่อให้เรา “ขี้เกียจคิด” 2 ความคิดเชิงวิพากษ์ คืออาวุธลับของหนู แม้ AI จะดูฉลาดมาก แต่มันก็ยัง “ผิดได้” และบางครั้งมันก็แค่ “เดาให้ดูน่าเชื่อ“ เหมือนเวลาเลเล่ดูมายากลไงลูก AI มันแสดงโชว์ให้เราดูเหมือนจริงมาก แต่เราต้องฝึกมองให้ออกว่าเบื้องหลังเขาวางแผนมายังไง อย่าเพิ่งเชื่อแค่สิ่งที่ตาเห็นในแวบแรกนะ ดังนั้น เลเล่ต้องไม่เชื่อทุกอย่างทันที ต้องฝึกเป็นคนช่างสังเกตและสงสัยเสมอ อย่าเชื่อทุกอย่างที่หน้าจอบอก ให้หนูถามตัวเองเสมอว่า • มันจริงไหม • มันสมเหตุสมผลหรือเปล่า • ถ้าเป็นหนู หนูจะคิดแบบนี้ไหม เพราะคนที่เก่งจริงในโลกอนาคต ไม่ใช่คนที่มีคำตอบเร็วที่สุด แต่คือคนที่ “คิดลึกที่สุด” 3 ฝึกคิดนอกกรอบ และปรับตัวให้เร็ว โลกข้างหน้าจะหมุนเร็วมาก ความรู้บางอย่างอาจใช้ได้แค่ไม่กี่ปี แล้วก็เปลี่ยนไป ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่การ “จำเก่ง” แต่คือการ • ปรับตัวเก่ง • คิดเป็น • และไม่หยุดเรียนรู้ ขอให้หนูรักษาความอยากรู้อยากเห็น ความคิดสร้างสรรค์ และความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเอาไว้ เพราะสิ่งเหล่านี้คือ ความเป็นมนุษย์ที่ AI ยังเลียนแบบไม่ได้ 4 Human Touch AIอาจวาดรูปสวยๆให้เราได้ในไม่กี่วินาที แต่มันไม่รู้หรอกว่า ตอนที่เลเล่ระบายสีลงไป ทั้งที่อาจไม่สวยเท่า ไม่สมบูรณ์แบบเท่า หนูมีความสุขแค่ไหน ความรู้สึกและหัวใจของหนูต่างหากที่เป็นของจริง ที่AI ไม่มีวันเลียนแบบได้ การมาของ AI ช่วยทำให้เราหาข้อมูลได้เร็วขึ้น คำตอบจะหาได้ง่ายขึ้น แต่สิ่งที่ยังยากเหมือนเดิมคือ *การเลือกว่าจะเชื่ออะไร* *และการตัดสินใจว่าจะเดินไปทางไหน* ซึ่งไม่มี AI ตัวไหนทำแทนหนูได้ สิ่งที่อาม่ากลัวที่สุด…ไม่ใช่ AI ฉลาด แต่อาม่ากลัว ”วันที่มนุษย์หยุดคิด” เพราะถ้าวันนั้นมาถึง เราจะมีคำตอบมากมาย แต่จะไม่มีใคร “เข้าใจ” อะไรจริงๆ เลย อาม่าอยากให้เลเล่เป็นแบบนี้นะคะ ไม่ใช่เด็กที่ทำการบ้านเสร็จเร็วที่สุด แต่เป็นเด็กที่ • กล้าคิดเอง • กล้าตั้งคำถาม • และกล้าคิดต่าง และประโยคนี้…อาม่าอยากให้หนูจำไว้ตลอดชีวิตเลยนะและมันสำคัญมาก “ใช้ AI ให้เก่ง แต่ห้ามให้ AI คิดแทนหนู” จำไว้นะลูก เราไม่ได้เรียนหนังสือ เพื่อไปแข่งขันกับหุ่นยนต์ แต่เราเรียน เพื่อใช้สิ่งเหล่านั้น “สร้างโลกที่ดีกว่าเดิม” จดหมายฉบับนี้อาจยาวหน่อย แต่อาม่าอยากให้เก็บไว้ดูตอนโตนะลูก แล้วถ้าวันไหนเลเล่ลองใช้AI ทำอะไรสนุกๆ อย่าลืมมาเล่าให้อาม่าฟังด้วยนะ อาม่าจะคอยเฝ้าดูเลเล่เติบโตเป็นคนที่ ไม่ได้แค่เก่ง แต่เป็นคนที่ “คิดเป็น” และ “เข้าใจชีวิต” อาม่าเดินผ่านประตู ของห้องเรียน พร้อมหันไปดู คำพูดสุดท้ายของโดเรมอน ที่แปะไว้ที่ประตู “ประตููไปไหนก็ได้” สามารถไปที่ไหนก็ได้ ภายในเวลาไม่ถึงวินาที ”แต่ถ้านายตื่นสาย ยังไงก็ไปไม่ทันอยู่ดี“ รักที่สุด อาม่า